آدرس کوتاه این مقاله: https://quraney.ir/p6vpy

قرآن و وحی

0 ۱۳

قرآن و وحی

 

فَاسْتَمْسِکْ بِالَّذِیٓ أُوحِیَ إِلَیْکَ إِنَّکَ عَلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ ( زخرف – ۴٣)

 

پس به آنچه بر تو وحی شده تمسک بجوی، یقیناً تو بر راهی مستقیم قرار داری؛ (۴۳)

 

 

بعد فرمود: ﴿فَاسْتَمْسِکْ بِالَّذِی أُوحِیَ إِلَیْکَ إِنَّکَ عَلَی صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ ٭ وَ إِنَّهُ لَذِکْرٌ لَکَ وَ لِقَوْمِکَ وَ سَوْفَ تُسْأَلُونَ﴾؛[33] آنچه را ما فرستادیم مستحکم بگیرید! در اوایل بحث هم ملاحظه فرمودید که قرآن کریم را ذات اقدس الهی آویخت نه انداخت! آن‌طوری که طناب را میآویزانند قرآن را نازل کرد، نه آن‌طوری که باران را میریزند نازل کرده باشد. باران را نازل کرد؛ یعنی به زمین انداخت و طناب را نازل کرد؛ یعنی به زمین آویخت. در همان حدیث شریف «ثقلین» دارد که این «ثقل اکبر»، یعنی قرآن کریم «أَحَدُ طَرَفَیهِ بِیَدِ اللهِ سُبحَانَهُ وَ تَعَالی»،[34] چون این‌چنین است، فرمود به این حَبل متین تَمَسُّک بکن، وگرنه طنابی که یک گوشه افتاده است مثل باران، این مشکل خودش را حل نمیکند، چگونه تَمَسُّک و اعتصام به آن مشکل را حلّ بکند!؟

 

اعتصام به حَبل چندین فایده دارد: یکی اینکه نمیگذارد آدم در چاه بیفتد، دوم اینکه اگر کسی در چاه افتاد میتواند این طناب را بگیرد و به بالا بیاید، سوم اینکه اصلاً اگر چاه نیفتاده میتواند این طناب را بگیرد و براساس «اقْرَأْ وَ ارْقَهْ»[35] أو «ارْقَأْ وَ اقْرَأ»،[36] بگیرد و بالا برود، حالا هر اندازه که توانست! این خاصیت «حَبل متین» است؛ اما طنابی که یک گوشه افتاده باشد، مشکل خودش را حلّ نمیکند. فرمود این قرآن را که به زمین نینداختیم، این قرآن را به زمین آویختیم! بالای آن به دست من است: «أَحَدُ طَرَفَیهِ بِیَدِ اللهِ سُبحَانَهُ وَ تَعَالی»؛ لذا اگر گرفتید یقیناً نجات پیدا میکنید! محکم بگیر!

‏ ‏

‏◀️ ‏به پیغمبر فرمود: ﴿فَاسْتَمْسِکْ بِالَّذِی أُوحِیَ إِلَیْکَ﴾؛ این وحی را، این کتاب را و این دین را محکم بگیر! این‌جا دیگر راه مستقیم است! راه را تو باید بروی و هر جا که تو رفتی میشود راه! کلّ نظام این‌طور است! هر جا که تو بروی میشود راه: ﴿إِنَّکَ عَلَی صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ﴾ ▶️و اگر شرف بخواهی در قرآن است ـ در جریان نماز شب هست که «شَرَفَ الرَّجُلِ قِیَامُهُ بِاللَّیْل»[37] کذا و کذا ـ ‏ ﴿وَ إِنَّهُ لَذِکْرٌ لَکَ﴾؛ اگر بخواهی نامبردار باشی و نامت بماند با قرآن باش! اگر قومت بخواهد نامش بماند و نامآور بشود، باید با قرآن باشد: ﴿وَ إِنَّهُ لَذِکْرٌ لَکَ وَ لِقَوْمِکَ وَ سَوْفَ تُسْأَلُونَ﴾؛ بعد هم همه شما مسئول هستید که آیا «استمساک» کردید یا نه؟ دیگران را هدایت کردید یا نه؟ درباره دیگران چه اندازه تلاش و کوشش کردید؟ درباره رهبری مردم چه اندازه زحمت کشیدید؟ در قیامت همه شما مسئول می‌باشید!

«وَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِین»

درس تفسیر آیت‌الله جوادی آملی

تفسیر سوره زخرف جلسه 15(1394/10/21)

سایت إسراء

 

[33]. سوره زخرف, آیات43 ـ 44.

 

[34]. غرر الاخبار، ص62.

 

[35]. الکافی(ط ـ الإسلامیه)، ج2، ص601.

 

[36]. بحارالانوار، ج89 ، ص22.

 

[37]. الأمالی( للصدوق)، ص234.

 

 

آدرس کوتاه این مقاله: https://quraney.ir/p6vpy

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.